काश! असं झालं तर ?                  
मातृ-पितृ देवो भव

(घरामध्ये माधवचे सासु-सासरे बसले आहेत. संध्याकाळची वेळ आहे. माधव माधवी कामावरुन येतात)
सासुबाई : बसा, दमला असाल ना? पाणी आणते. गाडीला गर्दी असेल नाही.
माधवी : गर्दीचे कांही वाटत नाही.  मुंबईकराला गर्दीचे भय वाटुन कसे चालेल, ती तर त्याच्या  पाचवीला पुजलेली
आहे. कांही ना कांही कारणाने गाड्या लेट असतात. म्हणुन तर म्हण पडली आहे, रोज मरे त्याला कोण रडे.  आज
काय ओव्हरहेडवायर तुटली, कुठे सिग्नल फेल झाले, उद्या आणखी काय, परवा आणखी काय.  
माधव: मरे पुराण सांगावे तेव्हढे थोडेच आहे. बाबा, दोन बातम्या द्यायच्या आहेत.  एक वाईट आहे तर दुसरी
चांगली आहे. कुठली आधी ऎकवु ?
सासरे: आधी वाईटच ऎकव. आधी आनंद नंतर दु:ख असे असू नये. दु:खानंतर लाभलेल्या आनंदाची चव कांही 
वेगळीच असते.
सासुबाई : माधवी तू दु:खाची बातमी सांग आणि जावईबापु नंतर तुम्ही आनंदाची बातमी सांगा.
माधवी: वाईट बातमी म्हणजे आमची बदली झाली आहे आणि तीही इथुन खूप दूर. आणि लगेच जॉईन व्हायचे
आहे. तुमच्या पासुन दूर, मुले आणि आम्ही तुमच्यापासुन दूर जाणार म्हणुन आम्ही दोघेही नर्व्हस आहोत.
सासरे: बदली असलेल्या संस्थेत नोकरी पत्करली आणि  नोकरीत बदली झाली म्हणजे  कांही नवीन नाही. खूप दूर
झाली आहे म्हणजे थोडा काळजीचा विषय आहे. बरं आम्ही हा शाँक पचवला.  आता माधव तु आम्हाला आनंदाची
बातमी दे.म्हणजे त्या आनंदात आम्ही हे दु:ख विसरुन जाऊ.
माधव: अहो मला बढती मिळाली आहे वरच्या मॅनेजरच्या पोस्टवर आता मी बडा ऑफिसर होणार आहे. आम्ही
दोघेही एकाच संस्थेत काम करतो आहोत म्हणुन सोयीसाठी दोघांच्या बदलीची आँर्डर निघाली आहे.त्यामुळे
नवर-बायकोची फारकत होत नाही, मन:स्वास्थ्य व्यवस्थित रहाते आणि संस्थेचे कामही नीट चालते. 
माधवी: आई बाबा पेढे घ्या. आईबाबा तुम्ही  शॉक पचवुन बातमी ऎकली,आणि त्यात आनंदही मानला त्याबद्दल
आज आम्ही तुम्हाला पार्टी देणार आहोत.
माधव:  आपण आज  बाहेर कुठल्यातरी हॉटेलात जेवायला जाऊन बढतीचा आनंदोत्सव साजरा करुया.
सासरे: आनंदोत्सव साजरा करुया पण पार्टी आम्ही देऊ कबूल आहे का?
सासुबाई: न कबूल असायला काय झाले.  म्हणजे त्यांना कळेल की बढतीचा आनंद आम्हालाही झाला आहे.
सासरे: आनंदोत्सव साजरा करुयाच.  माधवला बढती मिळाली आहे याचा आम्हाला अभिमान आहे. त्याच्या हुषारीचे चीज झाले आणि त्यामानाने त्याला लौकर बढती मिळाली.
सासुबाई: पण आता नवीन अपरिचित ठिकाण, भाषेचा प्रश्न, अजुन मुले लहान आहेत, धड तशी लहान  नाहीत, धड
मोठी नाहीत. इथे आम्ही दोघे त्यांना सांभाळायला होतो, त्यामुळे तुम्हाला दिवसभर काळजी नव्हती.
सासरे: हो ना, मुलांचीच काळजी वाटते. तुम्ही दोघेही ऑफिसात जाल. दिवसभर एवढ्या जबाबदारीने त्यांच्याकडे
कोण बघणार. त्यांना सर्वही नवीन आणि आम्हालाही दिवसभर त्यांच्याशिवाय करमणार नाही. आता वेळ
घालवण्यासाठी आम्हाला कांहीतरी उद्योग शोधायला हवा.
माधव: माधवी, माझ्या आईबाबांना बोलावुन घेउया का वरुन? मागे आई म्हणाली होती, केव्हाही हांक मारा अगदी
वरुनसुद्धा आम्ही धावत येऊ तुमच्यासाठी.  तुझे लग्न झाले आणि आम्ही कदाचित हयात नसलो तर सूनबाईला
मदत करण्यासाठी नक्की  येऊ, म्हणजे तिचे काम हलके होईल.
माधवी: सासुबाई असे म्हणाल्या होत्या हा त्यांचा मोठेपणा होता. त्यांना बघावयाची भेटावयाची मला संधि मिळाली
नाही हे माझे दुर्दैव.
सासुबाई : अरे, जिवंतपणी असे बोलणे ठीक आहे, यावरुन त्यांची तुमच्यावर किती माया होती हे कळते. पण तिथे
गेल्यावर परतीची वाट नाही. तुमचे लग्न होण्याआधीच  त्या गेल्या त्यामुळे त्यांचा जीव इथेच घुटमळत असेल. पण तरीही हे शक्य नाही.
सासरे: मुले अजाण आहेत. थोडी नासमज आहेत. लाडात वाढली आहेत. वस्तू जागेवर ठेवणे माहित नाही. शोधायची संवय नाही आणि वयाप्रमाणे भांड भांड भांडत असतात.
माधवी: अगदी खरे आहे. तुम्ही त्यांची खूप काळजी घेत होतात. घरी हवे नको बघत होतात. तिथे तुम्ही असणार
नाही. कुणीतरी लक्ष ठेवणारे, दिवसभर रहाणारे शोधायला हवे, किंवा कुठेतरी पाळणाघरात ठेवायला हवे.  सख्खी
माणसे जेवढी काळजी घेतात तेव्हढी काळजी  पगारी लोक कुठुन घेणार? माधव: माधवी, तुला म्हण माहित आहे
ना, चोंच देतो तो चाराही देतो.  तुझा देवावर, स्वामींवर विश्वास आहे ना, ते सदैव आपल्या पाठीशी असतात. तेच
आपला हा प्रश्न सोडवतील.